جهیدن

جهیدن . [ ج َ دَ ] (مص ) سخت تیز رفتن . (آنندراج ). ◄ جستن : چگونه جهد شیر بی چنگ تیز اگرچند باشد دلش پرستیز. فردوسی . کس به زیر دم ّ خر خاری نهد خر نداند دفع آن برمی جهد. مولوی . ◄ دفق . ◄ وزیدن باد : بس باد جهدسرد ز کُه لاجرم اکنون چون پیر که یاد آید از روز جوانیش . ناصرخسرو. جاحظ گوید اگر سیزده روزدر مصر باد جنوب جهد... (تاریخ بیهق ). ◄ جهیدن بر ماده ؛ جماع کردن . تأتاءة؛ خواندن تکه را برای جهیدن بر ماده . (منتهی الارب ).