جواذب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جواذب . [ ج ُ ذِ ] (اِ) طعامی است که ازشکر و برنج و گوشت پزند. (غیاث اللغات از منتخب ).
جواذب . [ ج َ ذِ ] (ع ص ) ج ِ جاذب . (از اقرب الموارد): و هر کس که اعتزا نه به ولای اوداشت و اِنْتِما نه بحبل هوای او، مترقب جواذب حوادث زمانه بود. (جهانگشای جوینی ). رجوع به جاذب شود.