جوالة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جوالة. [ ج َ ل َ ] (ع اِ) نفیس چیزی و بهتر آن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). برگزیده ٔ مال . (اقرب الموارد).
جوالة. [ ج ِ / ج ُ ل َ ] (ع اِ) ج ِ جول . (منتهی الارب ) (ذیل اقرب الموارد). رجوع به جول شود.
جوالة. [ ج َوْ وا ل َ ] (ع ص ) بسیار جولان کننده . (اقرب الموارد). بسیار گردنده . ◄ گِردگَرد. ◄ آتش گردان . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). ◄ شعله ٔ جواله ؛ آنرا گویند که چوبی دراز گرفته بهر دو سر آن مشعل افروخته بسرعت تمام آنرا گرداگرد سر و پهلوی خود بگردانند. (آنندراج ) (غیاث اللغات ) : نصیب شعله ٔ جواله باد خرمن من اگر بمحض رسیدن عنان نگردانم . صائب .