جودان
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(جَ یا جُ) (اِمر) ۱- نوعی کافور به غایت خوشبو که آن را خورند؛ مق. کافور میت. ۲- نوعی از چوب بید که از آن دسته بیل سازند، جودانک. ۳- سیاهی ای شبیه به دانه جو در میان دندان اسب و خر و مانند آن که جوانی و پیری آنها را از آن شناسند. ۴- جنسی از انار که دانه آن خشک و بی آب باشد؛ جودانه.
(~.) [ = جو + دان، پس. مکان ] (اِمر.) چینه دان مرغ.