جوهر فرد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جوهر فرد. [ ج َ / جُو هََ رِ ف َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) (اصطلاح متکلمین ) جوهری که بهیچ وجه تجزی قبول نکند، نه عقلاً و نه وهماً و نه فرضاً. جزء لایتجزی ̍. ذره . کوچکترین جزو هر جسم که قابل تجزیه و تقسیم نیست . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ کنایه از دهان محبوب . (آنندراج ). دهان معشوق . (کشاف اصطلاحات ) : چون ببازیچه شوم ملزم ارباب کلام خنده ٔ جوهر فرد است دلیل تقسیم . عرفی (از آنندراج ). بعد ازینم نبود شائبه در جوهر فرد که دهان تو بدین نکته خوش استدلالی است . حافظ.