جوژه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جوژه . [ ژَ / ژِ ] (اِ) جوجه است که بچه ٔ مرغ باشد. (برهان ) : چون پند فرومایه سوی جوژه گراید شاهین ستنبه به تذروان کند آهنگ . جلاب بخاری . گوشت ماکیان جوژه حرارت معده را ساکن کند بخاصیت . (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). رجوع به جوجه شود.