جک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جک .[ ج ِک ک ] (ع اِ) فرورفتگی است مانند زاویه ٔ منفرجه در دیوار که به خارج میل دارد. مقابل رِخ ّ. (دزی ).
جک . [ ج َ ] (انگلیسی، اِ) دستگاهی است اهرمی که برای بالا بردن و بالا نگه داشتن اتومبیل و ماشینهای سنگین نظیر آن هنگام تعمیر یا جابجا کردن افزارهای زیرین، در زیر اتومبیل و جز آن نصب میکنند.
جک . [ ج َک ک ] (ع مص ) ساختن . بنا کردن : جک البناء الحائط. (دزی ).