حاجی خاتون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حاجی خاتون . (اِخ ) چهارمین زن اولجایتو سلطان خواهر امیرعلی و مادر ابوسعید. او در کارهای سلطنت مداخله میکردو آنگاه که سلطنت ارپاگاون هنوز قوامی نگرفته بود، یعنی سنه ٔ ٧٣٦ هَ . ق . حاجی خاتون با دلشاد خاتون و عده ای از امراء آشوب طلب گرد علی پادشاه برادر خود جمعشده او را بمخالفت ارپاگاون برانگیختند. رجوع به ذیل جامعالتواریخ رشیدی تألیف حافظ ابرو ص ٧١ و حبط ج ٢ ص ٧٧ و تاریخ مغول عباس اقبال ص ٣٤٢ و ٣٥٠ شود.