حارثی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حارثی . [ رِ ] (اِخ ) یکی از بخلاء زمان خویش بود. رجوع به عیون الاخبار ج ٣ ص ٢٢٩ و ٢٣٠ و ٢٥٣ و ٢٥٤ والبخلاء جاحظ چ مصر سنه ٔ ١٣٢٣ صص ٥٤ - ٦٤ شود.
حارثی .[ رِ ] (اِخ ) الواعظ. رجوع به ابی طالب المکی شود.
حارثی . [ رِ ] (اِخ ) مسعودبن احمدبن مسعودبن زید حارثی، ملقب بسعدالدین . فقیهی حنبلی از اهل مصر. مولد سال ٦٥٢ هَ . ق . و وفات بسال ٧١١ هَ . ق . او راست : شرح مقنعبن قدامة در فقه، یک نسخه ٔ خطی آن در کتابخانه ٔ مصر موجود است . (اعلام زرکلی ص ١٠٣٥).