حافظ عراقی

حافظ عراقی . [ ف ِ ظِ ع ِ ] (اِخ ) ابوالفضل عبدالرحیم بن حسین بن عبدالرحمن، معروف به حافظ عراقی . محدث کبیر کردنژاد. مولد او بسال ٧٢٥ هَ . ق ./ ١٣٢٥ م . در رازنان از اعمال شهر اربل است و با پدر در کودکی به مصر شد و سفری به مکه و مدینه و قدس و دمشق و بعلبک و حماة کرد، سپس به غزّه و نابلس و مصر بازگشت، و در قاهره بسال ٨٠٦ هَ . ق .١٤٠٤/ م . بدرود زندگانی گفت . او راست : «المغنی عن حمل الاسفار فی الاسفار» و «نکت منهاج البیضاوی » در اصول و «ذیل علی المیزان » و «الفیه » در غریب حدیث (خطی ) و «نظم سیرت نبوی » و «تخریج احادیث الاحیاء» در چهار جزء و «تقریب الاسانید» و «ذیل علی ذیل العبر ذهبی » و «المعجم » در شرح احوال عده ای از رجال قرن هشتم هجری و «التقیید و الایضاح » در اصطلاحات حدیث (خطی ) . و «شرح تقریب » (خطی ) . و بسیاری دیگر از کتب . رجوع به الضوءاللامع فی القرن التاسع و ذیل طبقات الحفاظو لحظالالحاظ و الأعلام زرکلی ج ٢ ص ٥١٦ شود. و نیز او راست ذیل بر «عبرالاعصار و خبرالأمصار» تألیف حسینی (متوفی بسال ٧٦٧). (کشف الظنون در عنوان «عبر...»).