حافظ غیاث
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حافظ غیاث . [ ف ِ ](اِخ ) خوندمیر گوید: قدوه ٔ ارباب علم و عرفان و عمده ٔ محدثان زمان بود، و در ایام سلطنت خاقان منصور (سلطان حسین میرزا) سالهای موفور در بلده ٔ هرات به افاده قیام می فرمود. وفاتش در سنه ٔ سبع و تسعین و ثمانمائه [ ٨٩٧ هَ . ق . ] اتفاق افتاد و در مزار شیخ بهأالدین عمر مدفون گشت . (حبیب السیر ج ٣ جزو ٣ ص ٣٣٧).
حافظ غیاث . [ ف ِ ] (اِخ ) رجوع به ابومنصور حافظ غیاث بن مقیم سلمی کوفی شود.