حاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حاف . [ فِن ْ ] (ع ص ) نعت فاعلی از حفی و حِفوة. برهنه پای . ◄ سوده پای . (منتهی الارب ). ◄ نعت فاعلی از حِفایة و تِحْفایة. مبالغه کننده در مهربانی و نوازش و ظاهرکننده ٔ فرحت و سرور و بسیار پرسنده از حال کسی . (منتهی الارب ) (تاج العروس ).
حاف . [ حاف ف ] (ع اِ) یکی از حافّان . (مهذب الاسماء). رجوع به حافان شود.
حاف . [ حاف ف ] (ع ص ) نعت فاعلی از حف ّ. گرداگردآینده چیزی را، و منه قوله تعالی : و تری الملائکة حافین من حول العرش ... (قرآن ٧٥/٣٩). ◄ سخت چشم زخم رساننده . ◄ سویق حاف ّ؛ پست ِ لت ناکرده . (منتهی الارب ).