حجرالکبریت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حجرالکبریت . [ ح َ ج َ رُل ْ ک ِ ] (ع، اِ مرکب ) دمشقی گوید: حجر کان رطوبة دهنیة فجمد فاذا اصابه حرالنار ذابت و التصق باجسادالاحجار و مازجها فاذا تمکنت النار منه احترقت و احرقها معه و ان کان ذهباً او یاقوتاً. (نخبة الدهر ص ٨٢).