حجّ

حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ «حجّ» در اصل، به معناى «قصد» است و به همین جهت به جاده و راه، «مَحَجّة» (بر وزن مودّة) گفته مى شود; زیرا انسان را به مقصد مى رساند. و به دلیل و برهان، «حجت» مى گویند; زیرا مقصود را در بحث روشن مى سازد. و اما این که این مراسم مخصوص را «حجّ» نامیده اند براى این است که به هنگام حرکت براى شرکت در این مراسم «قصد زیارت خانه خدا» مى کنند و به همین دلیل اضافه به «بیت» (خانه کعبه) شده است.(19)