حرف توقیت

حرف توقیت . [ ح َ ف ِ ت َ / تُو ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) الف و نون است که چون در پایان کلمات زمان و مکان درآید معنی توقیت دهد. شمس قیس گوید: در اواخر اوقات و ازمنه معنی توقیت دهد، چنانکه سحرگاهان و بامدادان و ناگاهان و بیگاهان . (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص ١٧٥). رجوع به «ان » شود.