حسن بغدادی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن بغدادی . [ ح َ س َ ن ِ ب َ ] (اِخ ) ابن محمدبن ابراهیم، مکنی به ابوعلی مالکی مقری . درگذشته ٔ ٤٣٨ هَ . ق . او راست : «روضة» در قرائت . (هدیةالعارفین ج ١ ص ٢٧٥).
حسن بغدادی . [ ح َ س َ ن ِ ب َ ] (اِخ ) ابن احمد نحوی درگذشته ٔ ٦٤٢ هَ . ق . او راست : «غث التصریف » و دو کتاب دیگر او نیز در هدیةالعارفین (ج ١ ص ٢٨١) یاد شده است .
حسن بغدادی . [ ح َ س َ ن ِ ب َ ](اِخ ) رجوع به حسن ابح و حسن کبه و حسن مذهب شود.