حسن بکری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن بکری . [ ح َ س َ ن ِ ب َ ] (اِخ ) ابن محمدبن عمروک قرشی تیمی بکری، ملقب به صدرالدین و مکنی به ابوعلی نیشابوری دمشقی . محتسب صوفی بود و مصر را سیاحت کرد و در آنجا در ٦٥٦ هَ . ق . درگذشت . او راست : «اربعی البلدان » ذیل تاریخ دمشق از ابن عساکر. (هدیةالعارفین ج ١ ص ٢٨٢).