حسن سبزواری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن سبزواری . [ ح َ س َ ن ِس َ ] (اِخ ) ابن حسین، مکنی به ابوسعد خطیب واعظ شیعی امامی . درگذشته ٔ پیرامون ٩٠٠ هَ . ق . او راست : بهجةالمناهج و جز آن . (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٨٩) (ذریعه ج ٣ ص ١٦٣ و ج ٤ ص ١٣٠ و ج ٧ ص ١٨٤) (روضات الجنات ص ٢٨٤).
حسن سبزواری . [ ح َ س َ ن ِ س َ ] (اِخ ) قاری، خطیب . شاعر مشهدی خراسانی . کشته ٔ ١٠٨٦ هَ . ق . او راست : مطالعالاسرار و ابواب البیان . (ذریعه ج ١ ص ٧٤). و رجوع به حسن خطیب شود.