حسن طالبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن طالبی . [ ح َ س َ ن ِ ل ِ ] (اِخ ) ابن عبداﷲ اشتیبی . متخلص به طالبی و معروف به حسن دده مولوی، شیخ زوایه ٔ قاهره بود و به قسطنطنیه شد و در ١١٢٥ هَ . ق . درگذشت . او راست : هدیةالاحوال در شرح مثنوی ناتمام . (هدیةالعارفین ج ١ ص ٢٩٧).
حسن طالبی . [ ح َ س َ ن ِ ل ِ ] (اِخ ) ابن جعفربن محمد موسوی حسنی قرشی طالبی . والی مکةدر ٣٨٤ هَ . ق . از طرف عبیدیان مصر بود، و سپس بر ایشان یاغی شد و به نام خویش خطبه خواند و ٤٣ سال حکومت کرد و در ٤٣٠ هَ . ق . درگذشت . (زرکلی چ ١ ص ٢٢٣).