حسن طبری

حسن طبری . [ ح َ س َ ن ِ طَ ب َ ] (اِخ ) ابن محمدبن اسماعیل بن حسن بن زیدبن حسن . صاحب طبرستان که در ٢٥٠ هَ . ق . دعوت آشکار کرد و در مازندران در ٢٧٠ هَ . ق . درگذشت . او راست : «البیان » و «الحجة». (ذریعه ج ٥ ص ٣٠). و گاهی وی را به لقب داعی کبیر و گاهی حسن بن زید خوانند و فرزندان وی تا سال ٣١٦ هَ . ق . با طاهریان و صفاریان و سامانیان در کشمکش بوده اند. رجوع به علویان طبرستان و نیز رجوع شودبه ابن ندیم ص ٢٧٤ و تاریخ طبرستان ص ٢٤٠ و کامل ابن اثیر ج ٧ ص ٤٩ و ٩٨ و تاریخ اسلام دکتر فیاض ص ٢٠٠ و تاریخ الخلفاء ص ١١٢ و ذریعه ج ٤ ص ٢٨٦ و زرکلی ص ٢٢٦ شود.

حسن طبری . [ ح َ س َ ن ِ طَ ب َ ] (اِخ ) ابن علی بن محمدبن علی بن حسن طبرستانی مازندرانی شیعی امامی، معروف به عماد طبری . در ٦٧٣ هَ . ق . ساکن قم بود.او راست : «احوال السقیفة» و اربعین بهایی و جز آن که در هدیةالعارفین (ج ١ ص ٢٨٢) و ذریعه یاد شده است .

حسن طبری . [ ح َ س َ ن ِ طَ ب َ ] (اِخ )ابن قاسم، مکنی به ابوعلی . فقیه شافعی . در سال ٣٥٠ هَ . ق . درگذشت . او راست : «الافصاح » در شرح مختصر مزنی و «الایضاح » در فروع و «التهذیب » که «زوائدالمفتاح »نیز نامیده شود، «الجدل »، «اصول فقه » و «المجرد» درمناظره . (هدیةالعارفین ج ١ ص ٢٧٠) (زرکلی چ ١ ص ٢٣٦).