حسن مثنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن مثنی . [ ح َ س َ ن ِ م ُ ث َن ْ نا ] (اِخ ) ابن حسن السبطبن علی ابی طالب . چون دومین حسن از اولاد علی بوده بدین لقب خوانده شده است، و پسروی را حسن مثلث گویند، و پدرش را حسن سبط. این لقب را بیهقی در ص ٤٣١ نیز بکار برده است . و نیز در تاریخ گزیده ص ٢٠٢ و تاریخ الخلفای سیوطی ص ١٢٦ آمده است .