حسن مهلبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن مهلبی . [ ح َ س َ ن ِ م ُ هََل ْ ل َ ] (اِخ ) ابن احمد مکنی به ابوالحسین . درگذشته ٔ ٣٨٠ هَ . ق . او راست : «المسالک و الممالک » که برای معز فاطمی فرمانروای مصر تألیف کرده و آن را بنام او «عزیزی » نامیده است . (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٣).
حسن مهلبی . [ ح َ س َ ن ِ م ُ هََل ْ ل َ ] (اِخ ) ابن محمدبن علی حلبی مهلبی . او راست : «الانوار البدریة» و در آن شبهات یوسف بن مخزوم قدری واسطی متکلم که در آغاز قرن هشتم هجری میزیست رد نموده است . و آن را در ٦ جمادی الاَّخرة ٨٤٠ هَ . ق . به دستور ابن فهد حلی تألیف کرده است . (ذریعه ج ٢ ص ٤١٩).
حسن مهلبی . [ ح َ س َ ن ِ م ُ هََل ْ ل َ ] (اِخ ) ابن محمدبن هارون بن ابراهیم بن عبداﷲ مهلبی مکنی به ابومحمد از فرزندان مهلب بن ابوصغره است . وی وزیر معزالدولة آل بویه بود در بصره ٢٩١ هَ . ق . بزاد و در راه واسط ٣٥٣ هَ . ق . درگذشت و در بغداد بخاک سپرده شد. او راست : «دیوان الرسائل » و «دیوان شعر»و «الاصول » در نحو و «اللغة» در مخارج حروف . (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٠) (زرکلی چ ١ ص ٢٣٨) (فوات الوفیات ).