حسن همدانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن همدانی . [ ح َ س َ ن ِ هََ م َ] (اِخ ) ابن فتح بن حمزة. درگذشته ٔ ٥٠٠ هَ . ق . او راست : «البدیع و البیان ». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٨).
حسن همدانی . [ ح َ س َ ن ِ هََ م َ ] (اِخ ) ابن احمدبن علی بن حسن عطار مکنی به ابوالعلاء مقری . درگذشته ٔ ٥٦٩ هَ . ق . او راست : «اصول المآب » و جز آن . (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٨٠) (زرکلی ص ٢٢٢) (روضات ٢٢٢).
حسن همدانی . [ ح َ س َ ن ِ هََ ] (اِخ ) او راست : کتاب «الاکلیل »که بخش هشتم آن در معادن یمن بود و ابوریحان در پایان الجماهر چاپ حیدرآباد ص ٢٦٨ از آن نقل کرده است .