حسن واسطی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن واسطی . [ ح َ س َ ن ِ س ِ ] (اِخ ) ابن قاسم بن علی بن محمدبن بادی مکنی به ابوالجوائز. کاتب نحوی (٣٨٢-٤٦٠ هَ . ق .). او راست : شرح کتاب سیبویه . اصلش از واسط و ساکن بغداد بود و در آنجا درگذشت . (وفیات الاعیان ) (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٦) (زرکلی ٢٣٢).
حسن واسطی . [ ح َ س َ ن ِ س ِ ] (اِخ ) رجوع به حسن بزاز شود.