حسن کاتب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن کاتب . [ ح َ س َ ن ِ ت ِ ] (اِخ ) ابن محمدبن حسن بن ابن محمد حمدون بغدادی، معروف به ابن حمدون و ملقب به تاج الدین (٥٤٧-٦٠٨ هَ . ق .). او راست : «اخبار الشعرا». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٨٠).
حسن کاتب .[ ح َ س َ ن ِ ت ِ ] (اِخ ) ابن محمدبن علی بن حمدون مکنی به ابوسعد بغدادی . درگذشته ٔ ٥٤٦ هَ . ق . او راست : «معرفة الاعمال و الحساب ». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٨).