حسن یمنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن یمنی . [ ح َ س َ ن ِ ی َ م َ ] (اِخ ) ابن علی بن عمران مکنی به ابوالقاسم و ملقب به حمیدی فقیه (٦١١-٦٧٧ هَ . ق .). او راست : «ذیل طبقات ابن سمرة». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٨٢).
حسن یمنی . [ ح َ س َ ن ِ ی َ م َ ] (اِخ ) ابن عبدالله یمینی شیعی اسماعیلی . او راست : «فواتح الانعام » که در ١٢٦٥ هَ . ق . نگاشته . (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٠٢).
حسن یمنی . [ ح َ س َ ن ِ ی َ م َ ] (اِخ ) ابن اسحاق مکنی به ابومحمد و ابن ابی عباد نحوی . درگذشته ٔ ٤٧٠ هَ . ق . او راست : «المختصر» در نحو. (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٤).