حسنیون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسنیون . [ ح َ س َ نی یو] (ع ص ) ج ِ حسنی . منسوبان به حسن . حسنیان . حسنیة.
حسنیون . [ ح َ س َ نی یو ] (اِخ )بطنی از بنی عُبید. و بنوالحسن بن ابی بکربن موهوب بن عبُید. (صبح الاعشی ج ١ ص ٣٣٢). و رجوع به حسنیان شود.