حسن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن . [ ح َ س َ ] (اِخ ) ابن علی بن عبداﷲ. رجوع به حسن علیاری شود.
حسن . [ ح َ س َ ] (اِخ ) ابن علی بن عمر. رجوع به حسن مراکشی شود.
حسن . [ ح َس َ ] (اِخ ) ابن علی بن محمدبن باری کاتب (٣٨٢ هَ . ق .). او راست : «حدیث ذات القلاقل ». (ذریعه ج ٦ ص ٣٧٦).