حسین استرآبادی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین استرآبادی . [ ح ُ س َ ن ِ اِ ت َ ] (اِخ ) ابن سلطان محمد. وی شاگرد شیخ بهائی بود و در ١٠٧٨ هَ . ق . کشته شد. او راست : دستور الوزراء. (ذریعه ج ٨ ص ١٧٠ و ج ٣ ص ٤٧٤). صاحب ریاض العلماء او را به لقب عزالدین خواند و «الاشکال الاربعة» در منطق به وی نسبت کرده است . (ذریعه ج ٢ ص ١١١).
حسین استرآبادی . [ ح ُ س َ ن ِ اِ ت َ ] (اِخ ) ابن مسعودملقب به کمال الدین حنفی . متوفی ٩٦١ هَ . ق . او راست : شرح منار الانوار نسفی . (هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٨).