حسین قزوینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین قزوینی . [ ح ُس َ ن ِ ق َزْ ] (اِخ ) ابن محمدبن حسین مکنی به ابوعلی شاعر است و دیوان دارد. (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٣٢).
حسین قزوینی . [ ح ُ س َ ن ِ ق َزْ] (اِخ ) ابن سید مهدی بن حسن بن احمد حسینی حلی فقیه اصولی ادیب شاعر. متولد در حله ١٢٦٨ هَ . ق . ١٨٥٢/ م . و متوفی در ٢١ ذیحجه ١٣٢٥ هَ . ق . ١٩٠٨/ م . او راست : حاشیه بر رسائل شیخ مرتضی انصاری و بر شرح لمعه و«مقدمةالواجب » و دیوان شعر. (اعیان الشیعه ج ٢٧ ص ٢٩٠) (شعراء الحله خاقانی ج ٢ ص ١٢٣) (معجم المؤلفین ).
حسین قزوینی . [ ح ُ س َ ن ِ ق َزْ ] (اِخ ) ابن حسن بن معصوم قزوینی شیرازی متخلص به «حسینی ». متوفی ١٢٤٩ هَ . ق . او راست : دو مثنوی «اشترنامه » و «الهی نامه » و جز آنها. (ذریعه ج ٢ ص ٢٨٤ و ج ٧ ص ٢٥٧).