حسین نقیب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین نقیب . [ ح ُ س َ ن ِ ن َ ] (اِخ ) علم الدین طاهر. متولد ٥٠٩ هَ . ق . ١١٩٧/ م . از خلفای عباسی مقتفی و مستنجد و مستضی ٔ و ناصر را مدح کرد. دیوان شعر دارد. (معجم المؤلفین از اعیان الشیعه ج ٢٧ ص ٣٥٤).
حسین نقیب . [ ح ُ س َ ن ِ ن َ ] (اِخ ) ابن محمود از قضاة عراق است در سلیمانیه ٔ کردستان در ١٢٠٥ هَ . ق . ١٧٩١/ م . متولد و در همانجا در ١٢٨٥ هَ . ق . ١٨٦٨/ م . درگذشت . او راست : منظومه ٔ لیلی ومجنون . (معجم المؤلفین از تاریخ سلیمانیة ص ٢٤٦).