حسین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین . [ ح ُ س َ ] (اِخ ) ابن عبداﷲبن محمدبن الشویخ ارموی مکنی به ابوعبداﷲ. ساکن مصر بود و همانجا در ٤٦٠ هَ . ق . درگذشت . (لباب و انساب سمعانی ).
حسین . [ ح ُ س َ ] (اِخ ) ابن عبداﷲ واضحی . محدث اصفهانی است . (ذکر اخبار اصبهان ج ١ ص ٢٧٨).
حسین . [ ح ُ س َ ] (اِخ ) ابن عبداﷲ بصری . رجوع به حسین بصری شود.