حفلج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حفلج . [ ح َ ف َل ْ ل َ ] (ع ص، اِ) شتر ریزه . (منتهی الارب ). ج، حفالج . ◄ آنکه رانهایش از یکدیگر دور باشد. (مهذب الاسماء). آنکه پیش پایها نزدیک نهد و پاشنه ها دور. (منتهی الارب ).
حفلج . [ ح َ ل َ] (ع ص ) آنکه بدن بجنباند در رفتن . (منتهی الارب ).