حفید
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(حَ) [ ع. ] (اِ.) زاده، پسرِ پسر.<br>
فرهنگ فارسی معین
(حَ) [ ع. ] (اِ.) زاده، پسرِ پسر.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حفید.[ ح َ ] (ع اِ) فرزند فرزند. (اقرب الموارد). اولاد مرد و اولاد اولاد وی . دختران مرد. نبیره . ◄ خدمتگار. خادم . ◄ یاری گر. ناصر. حافد.
حفید. [ ح َ ] (اِخ ) رجوع به ابن زهر شود.
حفید. [ ح َ ] (اِخ ) ابن محمدبن یوسف نشابوری . رجوع به عبداﷲ... شود.