حفیظ
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(حَ) [ ع. ] (ص.) نگاهبان، نگاهدار.<br>
فرهنگ فارسی معین
(حَ) [ ع. ] (ص.) نگاهبان، نگاهدار.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حفیظ. [ ح َ ] (اِخ ) نامی است از نامهای خدای تعالی، یعنی آنکه از علم او چیزی غائب نیست . (آنندراج ).
حفیظ. [ ح َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از حفظ. حافظ. (اقرب الموارد). نگاهبان . (مهذب الاسماء) (صراح ). نگهبان . نگهدار. (مهذب الاسماء). نگاهدارنده . رقیب . ◄ موکل . موکل بر چیزی . ◄ یادگیرنده . از بر کننده . ◄ چراننده ٔ گوسفندان و شتران . ◄ کتاب حفیظ؛ لوح محفوظ.
حفیظ. [ ح َ ] (اِخ ) شاعری از مردم اصفهان . او بزمان عالم گیر بسیاحت هند رفته است و بیت ذیل از اوست : کی از فنای تن ز تو کس دور می شود شمع از گداختن همگی نور میشود. (از قاموس الاعلام ترکی ).
فرهنگ نامهای فارسی
نام مردانه