حقیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حقیل .[ ح َ ] (اِخ ) نام وادیی بدیار عکل در کوههای حله . ◄ نام موضعی است بدیار بنی اسد. ◄ نام حصنی به یمن . (منتهی الارب ) (معجم البلدان ).
حقیل . [ ح َ ] (ع اِ) زمین سخت که کوه شدن نتواند. ◄ نام نباتی . (منتهی الارب ).