حلفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حلفة. [ ح َ ل ِ / ل َ ف َ ] (ع اِ) یک بن از حلفاء یعنی گیاه دوخ . (منتهی الارب ). یکی حلف و آن گیاهی است که در آب روید. (از اقرب الموارد). رجوع به حلف و حلفاء شود.
حلفة. [ ح َ ف َ ] (ع مص ) یک بار قسم خوردن . (غیاث ) (شرح نصاب ).