حمدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حمدی . [ ح َ ] (اِخ ) یکی از قدمای شعرای عثمانی است که در ایاصوفیه بمداحی میپرداخت و نسب خود را بشیخ سعدی شیرازی منتهی میساخت . قصائد و اشعار فراوانی از بر میدانست . (قاموس الاعلام ترکی ).
حمدی . [ ح َ ] (اِخ ) حمداﷲ. یکی از قدمای شعرای عثمانی است و پسر سلطان العارفین آق شمس الدین میباشد. وی از نژاد شیخ شهاب الدین سهروردی بود. مثنوی های بسیار لطیف و سلیس دارد: یوسف و زلیخا، لیلی و مجنون، مولد جسمانی، مولد روحانی، قیافتنامه و از همه مشهورتر مثنوی یوسف و زلیخا میباشد که ترجمه ای از یوسف و زلیخای جامی است که خیلی چیزها هم بر آن افزوده است . این شاعر در زمان سلطان بایزیدخان ثانی میزیست و در تاریخ ٩١٤ هَ . ق .درگذشت . منظومه ٔ یوسف و زلیخا را خودش مینوشت و میفروخت و این یگانه ممر معاش او بود. (قاموس الاعلام ).