حَکِیْم

لَدَیْنَا لَعَلِیٌّ حَکیمٌ «حَکِیْم» از مادّه «حُکْم» معمولاً وصف براى شخص است، نه براى کتاب، اما چون این کتاب آسمانى خود معلمى بزرگ و حکمت آموز است، این تعبیر در مورد آن بسیار به جا است. البته «حَکِیْم» به معناى مستحکم و خلل ناپذیر نیز آمده است، و جمیع این مفاهیم در واژه مزبور جمع است و در مورد قرآن صادق مى باشد; چرا که قرآن، حکیم به تمام این معانى است.(8)