حِذْر

خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا «حِذْر» (بر وزن خضر) به معناى بیدارى و آماده باش و مراقبت در برابر خطر است و گاهى به معناى وسیله اى که به کمک آن با خطر مبارزه مى شود نیز آمده است. بعضى از مفسران «حِذْر» را در آیه فوق تنها به معناى «اسلحه» تفسیر کرده اند، در حالى که «حِذْر» معناى وسیعى دارد و مخصوص «اسلحه» نیست.(5)