حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۱۰۷

همنشین درد باید شد چو درمان بایدت ترک جان باید گرفت ار وصل جانان بایدت وصل جانان در نیابی تا ز جان در نگذری مرد جانان نیستی بی‌شبهه تا جان بایدت تن به دشواری فرو ده تا به آسانی رسی هست دشوارت که بی‌دشوار آسان بایدت گر دل آسوده خواهی رنج بر باید گرفت ورلب پر خنده خواهی دیده گریان بایدت همچو اسماعیل باید پیش قربان سرنهاد گر به تیغ بی‌نیازی نفس قربان بایدت سال‌ها پیدا و پنهان راز باید جست باز گر نشان سر این اسرار پنهان بایدت رهروان عشق او از سر قدم سازند و بس ابتدا از سر کن ار این ره به پایان بایدت عشق او را با سر و سامان چه کارست‌ای پسر نیستی عاشق چو سر خواهی و سامان بایدت این و آن بگذار و جز او را مخواه در هر دو کون او نخواهد مر تو را تا این و تا آن بایدت چو نزاری کن خریداری هجرانش به جان گر وصال دوست می‌خواهی و ارزان بایدت