حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۱۴۸

هر کو نظرش به جاه و مال است مستغرق قلزم ضلال است خود را به محیط در مینداز زیرا که خلاص از او محال است نتوان به در آمدن ز گرداب ور زان که طمع کنی خیال است آن‌ها که به انزوا نشستند دانی که چرا درین سوال است؟ تا در نکشد به بحرشان حرص موجی که علاقه وبال است آن نیز هم از عنایت اوست ورنه که و چه که را مجال است اسکندر جست آب و شد خاک باری بنگر چه طرفه حال است خضر از نظر مواهب حق خوش بر لب چشمه زلال است گر در یابی هنوز این راز از نوع مراتب رجال است با این همه فصحت نزاری درشرح بیان هنوز لال است