حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۲۰۸

دستم نمی‌دهد که بدارم ز یار دست او پای درکشید و مرا کرد پای بست سوزش به دل برآمد و راه نفس گرفت عشقش ز در درآمد و در کنج جان نشست در عشق رازپوشم و معشوق پرده سوز در هجر ناشکیبم و دل بر جفاپرست گر ناسزاش دانم و گویم که هست نیست ور بی‌وفاش خوانم و گویم که نیست هست ای چشم عقل خسته آن غمزه چو تیر وی پای خلق بسته آن زلف همچو شست بر آسمان ز طلعت روی تو مه خجل در بوستان ز قامت چست تو سرو پست وصل تو جان دل شده را مایه حیات هجر تو حلق غم زده را تخمه کبست به زین نگاه کن به نزاری چو ناگهش مست تمام کردی از آن چشم نیم مست