حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۶۰۲

باغ چو دیباوشی‌ست در قدم نوبهار ناله مرغان خوش است بر رخ گل زار زار چون ز نسیم صبا گشت معطر هوا فاخته شد با نوا بر سر هر کوه‌سار خیز و دو سه باده‌خور پرده خود را بدر پس کن‌ای خوش پسر راز نهان آشکار از طرب بلبلی خفته به زیر گلی مست چو لایعقلی خرمن گل در کنار عیش همین یک نفس باش نزاری و بس در ره دیگر هوس خاصه به فصل بهار