حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۶۹

ای امیدم به تو نومید مکن از خویشم ناشکیبم ز تو بردار حجاب از پیشم آرزومندی و بی‌صبری و مشتاقی و غم کم نمی‌گردد و هر دم به تو مایل بیشم روی شیرین نفسی بی‌مگسی نادیده می‌زنم زار چو فرهاد سری بر تیشم سر و جان جمله فدای قدمت خواهم کرد بیش از این دست رسم نیست که بس درویشم مکن از خویش ملولم سر خود کی دارم هم ز بیگانه ملالم زد و هم از خویشم به رقیبان که رسانند ز نزاری خبری که مکوشید به آزار دل بی‌خویشم