حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۷۷

جان برای تو که هم دردی و هم درمانم سر فدای تو که هم جانی و هم جانانم با تو چون قامت تو از دگران آزادم بی‌تو چون وصل تو از بی‌نظران پنهانم لوح سودای تو چون باد ز سر می‌گیرم در سر اندوه تو چون آب ز بر می‌خوانم عشق روحانی سوزان‌تر از این ممکن نیست کز تف آه جگر برق همی سوزانم گر خیالی ست کسی را و تصور بندد کز تو برگردم و خو باز کنم نتوانم دیده بر قبضه ابروی کمان دارم و تیر بر جگر میخورم و روی نمی‌گردانم شب هجران تو گر تا به قیامت باشد دیده بر هم نزنم ور مژه خون افشانم گر سگم خوانی و کس باز نزاری خواند دهنش بشکنم و یا سه بدو برسانم