حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۹

ای شب هجران تو روز حسیب زهره شیران بچکد زین نهیب جمله تویی از خودی‌ام وارهان در ره من نیست به جز من حجیب با تو نخواهم به اضافت حضور وز تو ندارم به مسافت شکیب هر چه کنی حاکم مطلق تویی خواه رعایت کن و خواهی عتیب وصل امان کی دهدم بی‌خیال عشق فرح کی دهدم بی‌فریب درد و دوا چیست فراق و وصال عشق و خرد چیست فراز و نشیب گرچه بپیچی ز نزاری عنان من چه کنم می‌رومت در رکیب