حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۹۴۹

گر هیچ عشقت از در ناگه در آیدای جان وز من مرا به یک ره اندر بایدای جان دست مراد بردم خود با عدم سپردم رفتن به راه وحدت با خود نشایدای جان گه گه چه باشد آخر گر صیقلی به رحمت زآیینه وجودم زنگی زدایدای جان بنواز جان ما را یک ره به لطف شیرین ور نیز تلخ گویی جان می‌فزایدای جان با ما رقیب کویت صد گونه کینه دارد نبود عجب ز عقرب گر می‌گزایدای جان چشمت به یک کرشمه گر بایدش هم این جا باب بهشت سرمد بر ما گشایدای جان در گل ستان عشقت چون بلبلان نزاری بر شاخسار شوقت خوش می‌سرایدای جان وردش همین که آخر هم تو تمام گردان از ما و خدمت ما چیزی نبایدای جان