حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۹۶۷

توبه کردم که دگر توبه نخواهم کردن باش گو چون رگ جان خون رزم در گردن باده گر رنگ جگر دارد جان پرورم است کار من چیست جگر خوردن جان پروردن من اگر خون نخورم از رگ جان و دهنش از لب جام به جز خون چه توانم خوردن عاشقی پیشه من بود وگر تازه کنم بدعتی نیست که خواهم به جهان آوردن زخم عشق است کزو مرهم جان ساخته‌اند پس از این زخم به صد جان نتوان آزردن علم و فضل و خرد و عقل ندانم که به عشق هیچ درمان دگر نیست به جز بسپردن شاه فرمود در اثنای حدیثی که بگوی توبه کردم که دگر توبه نخواهم کردن بنده هم از ره الناس علی دین ملوک بو که این توبه تواند به قیامت بردن چند گویند نزاری دل و دین داد به درد منم و دردی درد ار نبود می‌دردن