حیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حیر. [ ح َ ] (ع اِ) جای گرد آمدن آب . ◄ جای مغاک که آب باران در آن گرد آید. (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ جای پست . (منتهی الارب ). ◄ بستان . ◄ حَیرَة است در جمیع معانی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به حیرة شود.
حیر.[ ح ِ ی َ / ح َ ی َ ] (ع اِ) بسیار از مال و اهل . (منتهی الارب ). الکثیر من المال و الاهل . (اقرب الموارد).
حیر. [ ح َی ْی ِ ] (ع اِ) ابر. (منتهی الارب ). ابری که از باران ناشی و در آسمان سرگردان میشود. (از اقرب الموارد).